بررسي اورژانسهاي راه هوايي فوقاني در کودکان بستري در بخش گوش و حلق و بيني بيمارستان امام خميني(ره) در سالهاي 75-1370اورژانسهاي راه هوايي فوقاني به تمامي حالاتي که به نوعي باعث انسداد در مسير راههاي هوايي فوقاني ميگردد اطلاق ميشود. 
 بخش کثيري از اورژانسهاي طبي مربوط به انسداد مجاري راه هوايي تنفسي مي باشد. انسداد بسته به محل آن به دو دسته تقسيم ميگردد: انسداد راه هوايي فوقاني و انسداد بخش هاي تحتاني درخت تراکئوبرونشيال.

آنچه در اين مطالعه بيشتر مورد نظر و بررسي ما مي باشد اورژانس هاي راه هوايي فوقاني در رده سني اطفال است.

اورژانس هاي راه هوايي شامل چند دسته است:

1- عوامل مکانيکي از قبيل جسم خارجي، تنگي تراشه متعاقب لوله گذاري و تراکئوستومي.

2- عوامل التهابي و عفوني از قبيل اپي گلوت حاد، کروپ و لارنژيت.

3- آنومالي هاي مارزادي مانند تنگي مادرزادي برونش و تراشه، آترزي کوان.

در برخورد با چنين بيماراني آنچه اهميت دارد اين است که از لحظه برخورد با بيماران که اکثرا دچار ديسترس تنفسي مي باشند تا نجات بيمار يک زمان طلايي (Golden time) در اختيار داريم تا بيمار را از مرگ نجات دهيم. لذا در برخورد با بيماراني از قبيل اقدام درماني بايد خيلي سريع آغاز گردد. از اينر و بر آن شديم تا به بررسي بيشتر اين موارد و علائم يافته هاي باليني آنان بپردازيم. در بررسي هاي انجام شده نتايج ذيل بدست آمده است:

انسداد در بيشتر مراجعين به علت جسم خارجي بوده است که مهمترين علامت در اين افراد استريدور مي باشد. تنها در 5% افرادي که جسم خارجي داشته اند آنومالي مادرزادي همراه وجود داشته است. 22% بيماران تنگي تراشه متعاقب لوله گذاري و تراکئوستومي داشتند. 23% اورژانس ها را عفونت و التهاب مجراي هوائي تشکيل مي دهد که از اين ميزان کروپ 18% و لارنژيت 4% را شامل ميگردد. بيشترين آنومالي مادرزادي که منجر به اورژانس هاي راه هوايي شده آترزي کوان بوده است. تنها يک مورد تنگي مادرزادي برونش نيز وجود داشته است در هيچکدام از گروهها مرگ و مير نداشتيم.
رساله پزشكي دكتر ناصر شيرخواني – 1376

استاد راهنما : دكتر ابراهيم رزم پا