پس از مطالعات زیاد، بشر روز به روز بدین نتیجه بیشتر ایمان می آورد که فیزیولوژی اعضاء و اندام های بدن آدمی از پیچیدگی خاصی برخوردار است که با علم و دانش اندک نمی توان به راز وجودی هر کدام پی برد. به علت علم کم، بشر امروز دست به جراحی ها می زند و نادانسته اندامی را از بدن بیمار خارج می کند که شاید این عضو نقش مهمی در سلامتی فرد داشته باشد حال اینکه امروز خود دچار بیماری شده است. در این رهگذر جراحی لوزه ها نیز بدور نمانده اند. در گذشته با مشاهده اندکی عفونت در آنها اقدام به جراحی می شد، حال اینکه امروز پی به فیزیولوژی آنها بیشتر برده شده و سعی بر آن است عفونت را درمان کنند تا درضرورت خاص عمل جراحی صورت گیرد. بدین ترتیب با کاهش روزافزون عمل جراحی لوزه در مجامع علمی رو به رو هستیم زیرا این عضو کوچک مسئول ساخت ایمونوگلوبولین هاست.
در هر حال بررسی عفونت های قارچی در افراد تونسیلکتومی شده و بررسی علل بیماری شاید راهی را به سوی روشنایی باز کند و مصرف داروها را به جای جراحی پیشنهاد کند زیرا که آفرینده گیتی هیچ عضوی را عبث و بیهوده نیافریده و هیچ اندامی بدون وظیفه در بدن نمی باشد هرچند که وظیفه و فیزیولوژی آن عضو هنوز برایمان ناشناخته باشد.
بررسی و مطالعات کتابخانه ای در طی یک سال و انجام تحقیقات آزمایشگاهی بر روی 40 لوزه از بیماران تونسیلکتومی شده و کشت آنها در محیط های S ، SC ، BHI ، تایو، CT و بررسی برشهای آسیب شناسی رنگ آمیزی شده با هماتوکسین ائوزین و آزمایشات مستقیم نتایج زیر را میتوان گزارش نمود (این تحقیق بین افراد در رنج 4 سال تا 34 سال انجام شده است). انواع باکتریها شامل استرپتوکوک و استافیلوکوک در اکثر محیط ها رشد می نمودند و از این نظر هیچ نمونه ای عاری از باکتری نبود. از نظر آناتومیکی شکل 90% لوزه ها تغییر کرده بود از سایز طبیعی بزرگ تر شده بودند. این بیماران 90% آنتی بیوتیک تراپی به مدت طولانی شده بودند و عامل اصلی مراجعه به بیمارستان برای آنها، سرماخوردگی های مکرر و گلودردهای چرکی بود. از این لوزه ها انواع کاندیدا بخصوص ک.آبیکنس و آسپرژیلوس جدا شد. بررسی های ENT بیان می دارند که در دنیای تحقیقاتی تونسیلکتومی کمتر از گذشته انجام می گیرد و علت آن نقش این عضو در ساخت ایمونوگلوبولین ها می باشد. بین تغذیه افراد، بهداشت فردی و مصرف داروها با ابتلاء به عفونت های قارچی رابطه موجود می باشد.
همچنین این تحقیق بیان می دارد که در گروه سنی 9 تا 5 سال عفونت قارچی بیشتر در نزد پسران است (5/42%) و در 19 تا 10 سالگی بیشتر در دختران دیده میشود (25%) اما در هر حال این مقدار بسیار کمتر از میزان ابتلاء پسران است که شاید دلیل آن جنس و هورمونهای جنسی در این امر باشد.